ฉือยี่
นับตั้งแต่เจ้าจากไป ข้าไม่เคยร่ายกระบี่อีกเลยสักครั้ง
วันนี้ชักกระบี่ออกมาลอง กลับพบว่าคมกระบี่เริ่มทื่อและเป็นสนิมไปบ้างแล้ว
สรรพสิ่งในโลกนี้ ล้วนหมุนเวียนเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา แม้แต่คมดาบที่คมกริบที่สุด ก็จะค่อยๆ มุ่งไปสู่ด้านตรงข้ามของมัน
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น จะไปยึดถือความรู้สึกชั่วขณะหนึ่งมาตัดสินนิรันดร์ทำไมเล่า
บางที เราก็เดินอยู่บนเส้นทางเต๋าสายเดียวกัน เพียงแต่เจ้าเดินเร็วกว่าสักหน่อย ส่วนข้าเดินช้ากว่าสักนิด หรือบางที อาจตรงกันข้ามก็ได้
ข้าจะก้าวใหญ่ไล่ตามเจ้าก็ได้ หรือจะหยุดรอเจ้าก็ได้ ทั้งหมดนี้ไม่สำคัญ
สิ่งสำคัญคือ บนเส้นทางสายนี้ เมื่อเหลียวมองหน้าหลัง ยังสามารถมองเห็นเงาร่างของกันและกัน
เย่ชีเจิน เขียน