ปลายฤดูร้อน วันที่ยี่สิบเจ็ด คืนฝนพรำ
เวลา ก็เหมือนกับน้ำ นี่คือสิ่งที่อาไหวบอกข้า
สามปีก่อน ฤดูฝนพรำ ชมคลื่นที่เฉียนถัง ฝนกระหน่ำถาโถม สายน้ำไหลย้อนกลับ กระแสทวนเชี่ยวกราก ข้าเฝ้ามองดวงตาของอาไหว ในแววตาเขา คลื่นซัดม้วนตัว หมอกลางเลือนราง
"ข้ารู้แต่ว่าทิศทางของสายน้ำ ถูกกำหนดโดยภูมิประเทศ..." อาไหวหันมาหาข้าด้วยความตื่นเต้น "ที่จริงไม่ใช่อย่างนั้นนะ เสี่ยวอิงเอ๋อร์ ขอเพียงมีแรงที่มากพอ ก็สามารถทำให้น้ำไหลทวนกระแสได้"
ตอนนั้นอาไหวมุ่งมั่นจะสร้างสิ่งที่สั่นสะเทือนโลก สิ่งที่แตกต่างจากหลักการของเครื่องวัดน้ำแบบฮุนอี้ ข้ารู้ดี
"ข้าเชื่อเจ้า อาไหว"
เขากุมมือข้าแน่นขึ้น ปลายนิ้วอุ่นละมุน ขณะที่ด้านหลัง คลื่นแม่น้ำกึกก้องสนั่นฟ้า ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งให้สิ้นซาก
ข้าสะดุ้งตื่นจากความฝัน
แต่แยกไม่ออกว่าเสียงที่ดังสนั่นหูในฝัน คือเสียงคลื่นปีนั้น หรือเสียงระเบิดครั้งนั้นกันแน่
ระเบิด
ปวดหัวจะแตก
เห็นเลือนลางอีกครั้ง อาไหวยืนอยู่หน้าเครื่องสวรรค์บันดาลโบกมือเรียกข้า แต่เพียงชั่วความคิดเดียว ฟ้าดินตรงหน้าก็บิดเบี้ยวไปทั้งหมด คลื่นกระแทกทำให้ข้าหมดสติ ในชั่วพริบตาตกลงสู่ความมืดมิด ลานดาวเคลื่อนทั้งผืนพลิกคว่ำกลับด้าน ข้ากระแทกพื้นอย่างแรง มองไม่เห็นอะไรเลย
กลิ่นควันพุ่งเข้าจมูก คลื่นความร้อนแผดเผาร่างกาย เลือด ไหลตามแขนลงสู่พื้นหิมะ...
ความรู้สึกทางร่างกายจางหายไปหมดแล้ว แต่จนบัดนี้ยังคงได้ยินเสียงกึกก้องที่ไม่มีวันจางหาย ดุจดั่งเสียงคลื่น ดุจดั่งเสียงคลื่น กลบเสียงร่ำไห้และเสียงกรีดร้อง กลบเสียงสุดท้ายที่อาไหวเรียกข้า
กุมมืออาไหวอีกครั้ง ไม่ นั่นไม่อาจเรียกได้ว่าเป็น มือ
แหลกเหลว ไร้ใบหน้าให้จดจำ มีเพียงข้อนิ้วที่ยังไม่ถูกเผาไหม้ ข้าจำไฝเม็ดนั้นได้ ปลายนิ้วข้าพันรอบข้อนิ้วเขาเหมือนอดีต เย็นเหลือเกิน ไม่เหมือนอาไหว
ถามสามครั้งยืนอยู่ข้างหลังข้า มือซ้ายตบไหล่ข้าเบาๆ แต่ข้าหันกลับไปไม่ได้ แต่ก่อน เขาชอบล้อเล่นกับอาไหว มักใช้มือขวาตบไหล่ซ้ายของอาไหว ล่ออาไหวให้เหลียวซ้าย แล้วยืนหัวเราะอยู่ทางขวาของเขา
แต่บัดนี้ แขนเสื้อด้านขวาของถามสามครั้ง ว่างเปล่าไปแล้ว
ตอนนั้นพวกเราเพิ่งเข้าสำนัก อาไหวพูดถึงแนวคิดอย่างภาคภูมิ มือที่คล่องแคล่วของถามสามครั้ง มักพลิ้วไหวดั่งฝูงนกบิน ถ่ายทอดจินตนาการในใจอาไหวออกมา ส่วนข้าไม่ชอบพูดที่สุด เอาแต่ก้มหน้าวาดแบบร่างทีละหน้าทีละหน้า
ระเบิดเพียงครั้งเดียว ถามสามครั้งสูญเสียแขนขวาที่เขาภาคภูมิใจ อาไหวร่างน้ำแข็งเย็นเยือก หลับใหลในหุบเขาหิมะตลอดกาล และยังมีศิษย์ร่วมสำนักอีกไม่รู้กี่คน ที่บาดเจ็บสาหัสหรือสิ้นชีวิต
แล้วข้าล่ะ? คนที่โชคดีที่สุด เพียงแค่สูญเสียการนอนหลับ ทุกคืน ตื่นจากฝันร้าย เหงื่อชุ่มเสื้อผ้า ร่างกายร้อนราวถูกไฟเผา เมืองไป๋ตี้หนาวเหน็บมาแต่โบราณ จันทร์เย็นพาน้ำค้างแข็ง เหตุใดทุกคืนจึงต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้?
พบแบบร่างที่วาดให้อาไหวและถามสามครั้งในตอนนั้น
"เวลา ก็เหมือนกับน้ำ ขอเพียงมีพลังขับเคลื่อนที่แรงมากพอ ก็สามารถเปลี่ยนแปลงเวลาได้ เครื่องวัดกาลเวลามีรูปทรงดั่งหม้อขนาดใหญ่ ตรงกลางวางจานหมุน หล่อจากเหล็กทมิฬผสมเงินลึกลับ ลวดลายภายใน ล้วนสลักตามศาสตร์แห่งเทียนเหยียน เชื่อมฟ้าดิน ปรับสมดุลกาลเวลาและมิติ"
ถามสามครั้งวางแบบร่างที่ข้าส่งไป เพียงแต่ส่ายหัว เขาบอกว่า นั่นเป็นความคิดบ้าบิ่นของอาไหวสมัยเยาว์วัย ในโลกนี้ไม่มีศาสตร์ใดที่จะย้อนรอยกาลเวลาได้
แต่ข้าไม่อยากยอมแพ้