...ฤดูร้อนปีที่ 3 ของรัชศกชงหนิง ผ่านไปกว่า 3 เดือนนับจากออกจากเมืองไป๋ตี้ เดินทางถึงด่านเยี่ยนเหมินที่ไต้โจว เห็นพวกคีตันรุกรานชายแดนของเรา ความโกรธแค้นยากจะทนไหว แม้ยุทธภพจะห่างไกล แต่ยากจะหลีกเลี่ยงเปลวเพลิงสงคราม ยอดฝีมือผู้กล้าหาญควรคิดถึงบ้านเมืองและประชาชน จึงเดินทางเข้าถ้ำผามรกตที่ด่านเยี่ยนเหมินเพื่อบำเพ็ญเพียร หมกมุ่นศึกษาหุ่นยนต์สังหาร หวังว่าเมื่อสำเร็จ จะใช้เรือนร่างหุ่นยนต์ที่แข็งแกร่งไม่แตกสลาย รบพุ่งบนสมรภูมินับหมื่นลี้ เพื่อปกป้องประชาชนจากการใช้เลือดเนื้อป้องกันศัตรู...
...ฤดูหนาวปีที่ 4 ของรัชศกชงหนิง ภาพร่างใหญ่ของกลไกหุ่นยนต์เสร็จสิ้นแล้ว แต่โครงสร้างกลไกหลักยังมีปัญหายากอยู่ เขียนจดหมายถึงศิษย์น้อง หวังว่าจะได้รับคำตอบโดยเร็ว...
...ฤดูใบไม้ร่วงปีที่ 5 ของรัชศกชงหนิง ชิ้นส่วนหลักเริ่มเห็นเค้าโครง แต่ยังต้องปรับปรุงอีก ใช้หุ่นยนต์กลไกขนาดเล็กทดลองติดตั้ง สร้างค่ายกลห้าธาตุ อานุภาพการสังหารรุนแรงมาก ใจจึงสบายขึ้น ในจดหมายตอบกลับของศิษย์น้องดูเหมือนมีความกังวล ซึ่งจริงๆแล้วกังวลมากเกินไป พวกคีตันรุกรานดินแดนของเรา สังหารประชาชนของเรา สมควรตายหมื่นครั้ง ยิ่งหุ่นยนต์มีอานุภาพรุนแรงเท่าไหร่ ยิ่งตรงกับความตั้งใจของฉัน...
...ฤดูหนาวปีที่ 3 ของรัชศกต้าหกวาน บำเพ็ญเพียรมา 5 ปี ทุ่มเทความพยายามอย่างสูง สุดท้ายได้อาวุธวิเศษชื่อ "ปราบมาร" ขอให้หุ่นยนต์นี้สามารถสังหารบรรดาโจรผู้ร้ายชั่วร้ายทั้งหลายให้หมดสิ้น เพื่อรักษาจิตใจยอดฝีมือของศิษย์มิสเทค ศิษย์น้องเขียนจดหมายมาตำหนิว่าฉันไม่คำนึงถึงภัยอันตรายของสิ่งประดิษฐ์ ตลอด 5 ปีที่ผ่านมา ชิ้นส่วนกลไกทั้งหมดล้วนสร้างขึ้นโดยมือฉันเอง คำนวณทดสอบมาหลายพันครั้ง จึงได้ "ปราบมาร" ผู้ที่นั่งวิพากษ์เย้ยหยันผู้ลงมือกระทำ ฉันคงมองเขาผิดไปแล้ว...
...ปี...ฤดูใบไม้ร่วง...กลไก...ยากจะเข้าใจ...ตัดสินใจไม่...
(ลายมือขยุกขยิก อ่านต่อไม่ไหว)