ข้าเซินเฉียน ลูกชายของขอทานเฒ่า
ขอทานเฒ่าบอกว่าพวกชี่ตันเป็นคนฆ่าพ่อแม่แท้ๆ ของข้า ข้าถูกเก็บมาจากกองศพ เขาพาข้าไปอยู่ที่วัดร้าง ขออาหารกิน และเดินทางจากเมืองหยุนโจวไปจนถึงด่านเยี่ยนเหมิน
ตอนที่ข้าอายุ 14 ปี ขอทานเฒ่าก็เสียชีวิตลง ข้าได้เอาถ้วยทองแดงที่เคยขอทานไปแลกเป็นเสื่อฟางมาฝังศพของเขา แล้วเข้าร่วมสิบแปดค่ายแห่งความมืด จนถึงตอนนี้ผ่านมา 13 ปีแล้ว ในช่วงที่อยู่ในค่าย ข้าเรียนรู้วิชาขุดสุสาน ขุดสุสานใหญ่มากว่า 20 แห่ง ได้สมบัติมากมาย และกลายเป็นรองเจ้าสำนักโจรของค่ายย่อยแห่งเยี่ยนเหมิน
เมื่อเดินทางถึงศาลเจ้าจิ้งเปี่ยนในหมู่บ้านอู่อัน พบว่าบริเวณภูเขาเต็มไปด้วยหลุมศพ และมีคนมาสักการะมากมาย ข้ารู้สึกยินดีที่จะลงสุสาน แต่กลับขึ้นมามือเปล่า
สุสานที่นี่จนมาก จนถึงขนาดที่แทบไม่มีโครงกระดูก มีเพียงเสื้อผ้าขาดๆ และชุดเกราะผุๆ ดูจากจารึกสุสาน มีทั้งคนแก่และเด็ก แต่ส่วนใหญ่เป็นคนอายุสั้นที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับข้า: ในช่วงวัยที่ดีงาม กลับต้องไปสนามรบ และเสียชีวิตโดยเปล่าประโยชน์ ไม่มีลูก ไม่มีเงิน ไม่มีชีวิต ทิ้งไว้เพียงสุสานดินเปล่าๆ แถมยังถูกคนสารเลวอย่างข้าขุดคุ้ยอีก ช่างโชคร้ายจริงๆ
ข้าเซินเฉียน เป็นลูกชายของผู้ลี้ภัยนอกด่าน โลภชีวิตกลัวตาย เห็นเงินแล้วตาลุกวาว แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่ข้าทำไม่ได้ ก็คือการเนรคุณ
ทรัพย์สินที่ข้าเคยปล้นมาทั้งชีวิต ล้วนถูกเก็บไว้ในถ้ำนี้ หากวันใดมีใครไขกลไกสำเร็จ และนำสมบัติออกไปได้ ขอให้จำไว้ว่าใช้ได้เฉพาะในทางที่ดี ห้ามนำไปก่อกรรมทำเข็ญเด็ดขาด
นอกจากนี้ ยังมีลูกแก้วหยกเหลือง 12 เม็ด ซึ่งเคยถวายต่อพระพุทธองค์ ถูกฝังอยู่บนรูปปั้นหินที่คุ้มครองสุสาน ใช้ปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายและปลอบดวงวิญญาณ หากเห็นลูกแก้วเปล่งแสง ก็เปรียบเสมือนวิญญาณผู้ตายกำลังมองดูโลกมนุษย์อันสงบสุขอีกครั้งแทนพวกเขา