ห่างจากเมืองชางโจวไปทางตะวันตกหนึ่งร้อยยี่สิบลี้ มีภูเขาแห่งหนึ่งชื่อว่า "หลิงซวง" เป็นที่อาศัยของวิหคคราม รูปร่างคล้ายนกพิราบ หงอนแดงหางยาว กระพือปีกร้องร่ายรำ ปีกกางดุจเมฆทะมึน
วิหคครามรับใช้หวังหมู่ เป็นสัตว์มงคล เลือดของมันสามารถชุบอาวุธเทพ ชุบคนตายให้ฟื้น เสริมเนื้อหนังบนกระดูกขาว
แต่วิหคครามมีจิตวิญญาณ ไม่ใช่ภูเขาที่มีชื่อก็จะไม่ไป ไม่ใช่ต้นถงหิมะก็จะไม่เกาะ ไม่ใช่ลูกสนก็จะไม่กิน ไม่ใช่น้ำพุใสก็จะไม่ดื่ม ฉะนั้นหากต้องการเรียกวิหคคราม ต้องมีสี่สมบัติแห่งเมืองชางโจว:
ประการแรก คือ ไม้ถงดุจน้ำค้างขาว
ประการที่สอง คือ หินร่ำไห้พันปี
ประการที่สาม คือ ลูกสนหิมะ
ประการที่สี่ คือ น้ำพุเย็นใต้ดิน
สมบัติแรกในสี่สมบัติ ต้นน้ำค้าง เป็นไม้ล้ำค่าแห่งใต้หล้า พบได้ที่ทางน้ำแข็งแห่งเมืองชางโจว สัมผัสดุจหยกอุ่น ยืนต้นร้อยปีไม่ตาย ตายร้อยปีไม่ล้ม ล้มร้อยปีไม่ผุ
ฤดูใบไม้ร่วงปีเจียโย่วที่สี่ ข้ามาถึงทางน้ำแข็ง เดินท่องไปทั่วสารทิศ เห็นแต่น้ำค้างแข็งปลิวไกลหมื่นลี้ ใบไม้ร่วงพันป่า
ท้องฟ้าน้ำแข็งทะเลหิมะ มีเพียงทิศตะวันออกเฉียงใต้ที่เรืองแสงประหนึ่งมีรัศมี...
สมบัติที่สองในสี่สมบัติ หินร่ำไห้พันปี อยู่ที่ทางหินหิมะแห่งเมืองชางโจว มีมาแต่อดีตกาล หิมะทับถมบนหิน ใสกระจ่างดุจน้ำแข็ง ผ่านพันปีไม่ละลาย นี่คือหินร่ำไห้พันปี หินเย็นที่โผล่อยู่กลางแจ้งเป็นชั้นต่ำ ที่เก็บอยู่ในถ้ำเป็นชั้นดี...
ลูกสาวข้า เสี่ยวฉู่ ป่วยมาสามปีแห่งความอุดมสมบูรณ์ เหงื่อออกมาก กลัวลม หอบไอเป็นเลือด...ต้มยาเป็นพันขนาน ไม่เห็นอาการดีขึ้น หมดหนทาง ทำตามคำนักพยากรณ์ นำเถ้าธูปต้นสนแช่น้ำดื่ม ก็ยังไร้ผล
ยาสิ้นหมอ พิธีกรรมไร้ผล โรคของเสี่ยวฉู่ จะทำประการใด? หากไม่ถอนรากโรค เสี่ยวฉู่จักจากไป ในฐานะบิดา จะทำประการใด?! เจ็บปวดนัก เจ็บปวดนัก!
โชคดีที่ได้ยินว่าเมืองชางโจวมีนกชิงหลวน เลือดของมันสามารถชุบความเป็นและความตายเสริมเนื้อหนังบนกระดูกขาว จึงขี่ม้าฝ่าน้ำแข็งหิมะ แสวงหาเส้นทางแห่งชีวิต เทพเจ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย หากทรงเมตตา ขอสำเร็จดังใจข้า คุ้มครองเสี่ยวฉู่ให้แข็งแรงสุขสงบ ชีวิตที่เหลือของข้า ไม่ขอสิ่งใดอีก
ใต้หินหิมะมีร่องน้ำลับ ไม่เห็นแสงตะวัน เดินไปทางเหนือ จะเห็นดินแดนลับที่จันทร์สว่าง...