ต่อมาข้าต้องเดินทางไปมาระหว่างสองวังอยู่เสมอ ข้ามีชื่อว่าเซียวเจ๋อ อาเยี่ยนจึงเรียกข้าว่า "เจ๋อหยวน" จากมุมมองของข้าแล้ว อาเยี่ยนเป็นเด็กที่เข้าอกเข้าใจเกินวัย จนน่าสงสารยิ่งนัก
ตอนแรกเขาจะถามข้าว่าแม่อยู่ที่ไหน ทำไมไม่สามารถพบแม่ได้ แต่ต่อมาเมื่อเห็นข้านิ่งเงียบ เขาก็เลิกถามเรื่องเหล่านี้ไปเอง มีแต่ถามข้าอย่างจริงจังว่า หากตนทำตัวดีพอแล้ว จะได้กลับไปอยู่กับแม่ไหม
ข้าไม่รู้จะพูดอะไร ไม่อยากบอกเขาว่าบุญคุณความแค้นในเรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะคลี่คลายได้ง่าย แต่เมื่อมองเข้าไปในตาของเขา ข้าทำได้เพียงพยักหน้า
พรสวรรค์ของอาเยี่ยนนั้นสุดยอดเกินใครเปรียบ อาจารย์ที่สอนเขาถึงกับยกย่องว่าเป็นแม่ทัพที่ร้อยปีจะพบเจอได้สักคน ตั้งแต่ขี่ม้ายิงธนูไปจนถึงตำราพิชัยสงคราม ไม่มีสิ่งใดที่เขาไม่เชี่ยวชาญ ฝ่าบาทยังเคยทรงทดสอบเขาด้วยพระองค์เอง หลังจากนั้นทรงพอพระทัยยิ่งนัก พระราชทานแซ่หลวงให้ ตั้งชื่อว่าเซียวเหยียนเซ่า
เมื่อเขาเริ่มเป็นที่เลื่องลือ เสียงเล่าลือเกี่ยวกับอดีตและชาติกำเนิดก็กลับมาอีกครั้ง ในที่มืดมีคนเยาะเย้ยเขาว่าเป็นลูกนอกสมรสอยู่เสมอ ข้ากับองค์หญิงจึงเป็นห่วงเขาไม่น้อย องค์หญิงฝากข้าไปปลอบโยนเขา แต่เมื่อข้าก้าวเข้าไปในท้องพระโรง กลับพบเจออาจารย์ของเขากำลัง "ไขข้อสงสัย" ให้เขาอยู่ นั่นคือคนสนิทของฝ่าบาท ขุนนางผู้ทรงอำนาจที่ราชวงศ์ดาบทองพึ่งพา
"องค์หญิงในตอนนั้นยังไม่รู้โลก ฝ่าฝืนคำสั่งของราชวงศ์ดาบทองที่ห้ามออกนอกแดนเหลียว ไปอยู่กับพ่อของเจ้าที่อ่าวพระจันทร์บริเวณชายแดน แม้จะไม่มีความมั่งคั่งของราชสำนัก แต่ก็ควรได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข เพียงแต่พวกชาวซ่งที่ชายแดนนั้นน่าชิงชังยิ่งนัก บุกปล้นสะดมจนถึงบ้านของเจ้า... เฮ้อ พ่อของเจ้าตายเพื่อปกป้องแม่ลูก พี่ชายก็สูญหายไป คิดว่าคงประสบเคราะห์กรรมเช่นกัน องค์หญิงพยายามสุดชีวิตพาเจ้ากลับมาแผ่นดินเหลียว ตั้งแต่นั้นก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เซียวเจ๋อตอนนั้นรับใช้องค์หญิงอยู่ หากเจ้าไม่เชื่อ ก็ถามนางเถิด"
แล้วอาเยี่ยนก็เงยหน้ามองมาที่ข้า สายตาเป็นเชิงถาม อาจารย์ของเขาก็มองมาที่ข้าเช่นกัน ด้วยดวงตาดุจนกอินทรีที่พวกเราชาวเหลียวภาคภูมิใจ นี่คือคำตอบที่แผ่นดินเหลียวมอบให้อาเยี่ยน ฉะนั้นมันจึงต้องเป็นคำตอบของข้าด้วย
ข้าพยักหน้า ถอนหายใจและรับคำ