พระจันทร์เสี้ยวเย็นยะเยือก อาเยี่ยนคงหลับไปแล้ว ทุกครั้งในยามค่ำคืนเช่นนี้ เจ้าหญิงจะเพียงนิ่งเงียบจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ลมหายใจก็แผ่วเบาล่องลอย แสงจันทร์สว่างนวลตกต้องกายนาง ราวสายน้ำ ราวผ้าแพร แต่มีชั่วขณะหนึ่ง ข้าเผลอนึกไปว่านั่นคือชุดขาวที่ชาวฮั่นสวมไว้ทุกข์ให้แก่ผู้จากไป
ข้าครุ่นคิดถึงพระราชโองการของฝ่าบาท ส่วนนางคิดถึงสามีผู้ล่วงลับของนาง
"องค์หญิง" ข้าเอ่ยเรียกนางเบาๆ เห็นนางนิ่งไม่ไหวติง ก็มิได้รู้สึกแปลกใจ "ฝ่าบาทมีพระราชโองการ ได้คัดสรรคู่ครองที่ดีไว้ให้องค์หญิงในเมืองหลวงแล้ว ทรงมีพระประสงค์ให้อภิเษกโดยเร็ว ขอองค์หญิงรับราชโองการ"
เจ้าหญิงดาบทองจึงหันมามองข้า ดวงตาคู่นั้นมืดสลัวราวบ่อน้ำลึก นางตอบทีละคำ "ชีวิตนี้ข้ามีสามีเพียงคนเดียว"
"แต่เขาเป็นชาวฮั่น"
"ชาวฮั่นแล้วไง?" เจ้าหญิงเปล่งเสียงสูงขึ้นทันที ในดวงตาคู่นั้นดุจมีเปลวไฟลุกโชน งดงามและคมกริบ ราวกับความโศกเศร้าและอดทนตลอดหลายวันที่ผ่านมาได้ระเบิดออกมาในที่สุด "สามีของข้าเป็นชาวฮั่น แต่เราทั้งคู่ยินดีตายเพื่อกัน และเขาก็ทำเช่นนั้นแล้ว แต่เผ่าพันธุ์ของข้า สายเลือดเนื้อแท้ของข้า ฆ่าสามีของข้า ทำร้ายลูกของข้า แล้วยังจะบังคับให้ข้าแต่งงานใหม่อีกหรือ?"
นางหัวเราะขึ้นมา แสงเทียนโยกไหวสะท้อนในดวงตา ดูราวกับน้ำตาเอ่อท้นขอบตา "ข้าจะไม่แต่งงานกับผู้ใดอีก แม้ต้องตาย"
ข้าเพียงมองนาง เสียงเย็นชาและไม่อาจขัดขืนของฝ่าบาทก้องอยู่ในหัว "มีเด็กคนนั้นอยู่ในวัง นางจะกล้าขัดขืนหรือ? เจ้าควรเข้าใจที่ฉันหมาย"
ข้าเข้าใจ จึงหยิบของเล่นของอาเยี่ยนบนโต๊ะขึ้นมาลูบคลำ แล้วพูดอย่างเฉยเมย "เป็นแม่คน ควรคิดถึงชีวิตของอาเยี่ยนบ้าง มิใช่หรือ?"
นางเงียบไปครู่ใหญ่ ข้าคิดว่าจับจุดอ่อนของนางได้แล้ว แต่ไม่คาดคิดว่านางจะตอบเช่นนี้ "เช่นนั้นก็ขอให้ท่านไปทูลฝ่าบาทว่า ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ไม่ยอมแต่งงานใหม่ ชีวิตข้าควรสิ้นสุดลงในวันนั้นอยู่แล้ว หากอาเยี่ยนเป็นอันตรายประการใด ข้าก็จะตามไปด้วย ครอบครัวเราจะได้ไปพบกันใต้บาดาลก็ดีแล้ว"
ข้าไม่รู้จะพูดอะไรอีก รู้แต่ว่าจะพูดอย่างไรก็ไร้ผล ทำได้เพียงถอยออกมา นำความไปแจ้งท่านขุนนางผู้ดูแลก่อน ท่านทำเสียง "เช็ก" คิ้วขมวดแน่น "คำนี้ข้าพูดไม่ได้ เจ้าไปทูลฝ่าบาทด้วยตัวเองเถอะ"
ข้ามองท่านอย่างลึกซึ้ง แล้วก็ไปทูลด้วยตัวเองจริงๆ
ฝ่าบาททรงพระพิโรธสายฟ้าฟาดอย่างแท้จริง กริ้วจนสุดขีดชักพระแสงดาบออกมาฟันโต๊ะแยกเป็นสองท่อน ยังมิหายแค้น ฝ่าบาททรงอยากจะตรัสหลายครั้ง จะส่งพวกนางไปพบกันใต้บาดาลจริงๆ แต่ทุกครั้งที่คำจะหลุดจากพระโอษฐ์ก็กลับเงียบไป สายเลือดเนื้อแท้ ท้ายที่สุดก็ทรงทำใจไม่ลง
แต่พระพิโรธของโอรสแห่งสวรรค์ยากจะดับลง ฝ่าบาททรงยืนยันจะลงโทษเจ้าหญิง จึงมีพระราชโองการให้พาอาเยี่ยนไปเลี้ยงดูที่อื่น
เจ้าอยากอยู่ร่วมกัน ก็จะประทานให้พรากจากกันทั้งเป็น