ในวันที่อาเยี่ยนถูกพาตัวไป เจ้าหญิงดาบทองยืนอยู่ข้างประตู มองดูบุตรชายตัวน้อยจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
หากพูดอย่างเป็นกลาง เด็กน้อยนั้นไร้ความผิด และในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ข้าก็ได้ดูแลอาเยี่ยนอยู่บ่อยครั้ง ในตอนนี้จึงอดรู้สึกปวดใจไม่ได้ เมื่อเห็นสีหน้าของเจ้าหญิงดาบทองเปลี่ยนไป ข้าจึงเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “แม้ฝ่าบาทจะพาอาเยี่ยนไป แต่มีคนในวังที่ดูแลเขาอย่างดี และยังมีครูที่มีชื่อเสียงมาสอนเขาอีกด้วย เทียบกับการอยู่ข้างกายท่านแล้ว แบบนี้ไม่ดีกว่าหรือ?”
“อาเยี่ยนถึงวัยที่จะเรียนขี่ม้ายิงธนูแล้ว” นางกล่าวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จากนั้นก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง
“บุตรชายของชาวเผ่าลี่ว ย่อมต้องชำนาญการขี่ม้ายิงธนู เพื่อครองใต้หล้าบนหลังม้า” ข้าพูดออกไปแล้วจึงรู้ตัวว่าพลาดไป อาเยี่ยนมีบิดาเป็นชาวฮั่น จะนับว่าเป็นบุตรชายของชาวเผ่าลี่วได้จริงหรือ
แต่เจ้าหญิงดาบทองเพียงมองข้าแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร
หลังจากอาเยี่ยนจากไป วังหลวงก็ไร้ชีวิตชีวาโดยสิ้นเชิง ข้ากับเจ้าหญิงดาบทองมักมองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร และต่างคนต่างทำหน้าที่ของตนเองเงียบๆ ตลอดทั้งวันโดยไม่มีบทสนทนาใดๆ
เจ้าหญิงได้รับการยกย่องว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของเผ่าลี่ว ยิ่งเวลาผ่านไป ข้ายิ่งเห็นด้วยกับคำกล่าวนั้น นางมีใบหน้าที่งดงามและโดดเด่น และหลังจากผ่านมรสุมชีวิต ความเข้มแข็งและความสง่างามที่นางหล่อหลอมขึ้นยิ่งเพิ่มแสงเรืองรองให้กับตัวนาง นิสัยของนางก็เช่นกัน แม้จะปลอมตัวเป็นคนเย็นชา แต่ก็ไม่อาจปิดบังความอ่อนโยนที่แท้จริงได้
หากไม่ใช่เพราะนางเคยหนีตามชายชาวฮั่นจนทำให้เผ่าลี่วเสียหน้า...ข้าคิดว่าไม่มีใครที่จะไม่ยอมสยบต่อนาง
หลายวันต่อมา นางยื่นสนับเข่าให้ข้า ข้ารับไว้และก้มมองดู เห็นว่ามือของนางมีรอยแผลใหม่เพิ่มขึ้น นางไม่ถนัดงานเย็บปักถักร้อย แต่สามารถทำได้ถึงขนาดนี้ก็ถือว่าไม่ง่ายเลย
เจ้าหญิงยิ้มบางๆ “นี่คือคำขอของข้า...ฝ่าบาทไม่อนุญาตให้ข้าเจออาเยี่ยน เจ้าจะช่วยนำสนับเข่านี้ไปให้เขาได้หรือไม่”
การขี่ม้ายิงธนูทำให้หัวเข่าได้รับบาดเจ็บ จึงควรมีสนับเข่า ข้าไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธนาง สุดท้ายก็พูดเพิ่มไปอย่างไม่รู้ตัวว่า “มีอะไรอีกที่อยากให้ข้านำไปให้ หรือจะฝากข้อความก็ได้”
นางมองข้าอย่างตกใจ ก่อนจะหัวเราะออกมา “ช่วยบอกอาเยี่ยนด้วยว่า...แม่รักเขามาก ไม่อยากแยกจากเขาเลย”