วันที่เก้าเดือนเจ็ด ปีติงฉิ่ว
เมื่อไม่นานมานี้ พาณิชจากจักรวรรดิโรมันจำนวนไม่น้อยป่วยเป็นโรคจุดด่างดำ หมอประจำเรือของพวกเขาวางแผนรักษาอย่างไรก็ไม่สำเร็จ จึงเดินทางมาที่อ่าวคุมทะเลเพื่อหาตำรับยา บังเอิญพบศิษย์สำนักซิลฟ์ผู้หนึ่งที่เดินทางมาถึงที่นี่ หลังจับชีพจรแล้ว ศิษย์ซิลฟ์ผู้นี้ไม่เคยพบอาการเช่นนี้มาก่อน จึงไม่กล้าสั่งยาตามอำเภอใจ เมื่อพบว่าชีพจรของผู้ป่วยแสดงอาการเลือดร้อนทำลายเส้นเลือด จึงสั่งให้พวกเขานำแอปเปิ้ลมาตุ๋นเป็นครีมปรุงเป็นหยกบำรุงผิว เพื่อแก้โรคระบาดและระงับอาการหนาวร้อนสลับ
แต่เนื่องจากภาษาสื่อสารกันไม่ได้ พาณิชจากจักรวรรดิโรมันเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ไปซื้อแอปเปิ้ลจากตลาดมากินเฉยๆ ยังไม่ทันครบเดือน โรคจุดด่างดำก็หายไปอย่างน่าอัศจรรย์ ชาวจักรวรรดิโรมันที่หายจากโรคจุดด่างดำรู้สึกซาบซึ้งใจมาก คิดว่าเป็นปาฏิหาริย์ เจอใครก็บอกว่า "กินแอปเปิ้ลแล้วโรคภัยจะหนีห่างจากท่าน ไม่ต้องพึ่งหมออีกต่อไป" แต่พอเล่าต่อไปเรื่อยๆ ไม่รู้เป็นอย่างไรก็กลายเป็น "หมอเห็นแอปเปิ้ลแล้วจะหนีไป" แล้วก็กลายเป็น "หมอกลัวแอปเปิ้ล"
ข่าวลือจากพาณิชจักรวรรดิโรมันแพร่ไปถึงพาณิชซ่ง แล้วแพร่ต่อไปถึงหูชาวจักรวรรดิโรมันคนอื่นที่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ ก็กลายเป็น "หมอกลัวแอปเปิ้ล เหมือนกับที่ปีศาจดูดเลือดกลัวกระเทียม"
(ลายมือคดเคี้ยว ดูเหมือนเพิ่งหัดเขียนอักษรจีน)
"วันละลูกแอปเปิ้ล หมอหนีห่างจากข้า!"