วันที่ออกจากหมู่บ้านเถาซี อาเหยามาส่งข้า เธอเก็บดอกท้อกิ่งหนึ่งจากต้นไม้ต้นนี้ แล้วเสียบไว้ที่ปกเสื้อด้านหลังของข้า ไม่คิดว่าจากไปครั้งนั้นจะนานหลายปี เมื่อกลับมาหมู่บ้านเถาซีอีกครั้ง อาเหยาแต่งงานไปแล้ว อาเหิงย้ายครอบครัวเข้าเมือง อาวั่งอายุยังน้อยก็จากโลกไปแล้ว... ชื่อเหล่านี้ เจ้าคงรู้สึกว่าเป็นคนแปลกหน้าทั้งนั้นใช่ไหม พวกเขาก็เหมือนข้า เกิดและเติบโตในหมู่บ้านเถาซีแห่งนี้ พวกเราล้วนเป็นเด็กปีเสือ จึงตั้งฉายาว่า "สี่เสือ" สร้างความวุ่นวายในหมู่บ้านไม่น้อย อาเหยาดูเรียบร้อย แต่จริงๆ เป็นสาวซน ไม่เพียงแค่ลงแม่น้ำโมอวี่เก่ง ปีนต้นไม้ก็เร็วเหมือนลิง อาเหิงตัวสูงใหญ่ที่สุด แต่ไม่ค่อยฉลาดนัก ทุกครั้งที่ถูกคนรังแก ต้องพึ่งพวกเราออกหน้าแทน ยังมีอาวั่ง เขาเป็นคนซุกซนที่สุดในพวกเรา แอบขโมยไข่ไก่บ้านโน้น ปล่อยวัวบ้านนี้ ทุกวันถูกพ่อไล่วิ่งทั่วหมู่บ้าน...
ต่อมา มีชายชราคนหนึ่งที่ว่ากันว่าเคยเป็นขุนนางมาก่อนมาที่หมู่บ้าน ทุกคนต่างแย่งกันส่งลูกไปเรียนกับท่าน พ่อของข้าก็ใช้ไก่สองตัวแลกโต๊ะเรียนมาให้ข้าหนึ่งตัว ตั้งแต่นั้นมา ข้าไปอ่านหนังสือที่บ้านอาจารย์ทุกวัน มองเห็นอาวั่งแอบอยู่นอกหน้าต่างบ้านอาจารย์ เดี๋ยวก็ปาหิน เดี๋ยวก็เลียนเสียงไก่ ข้าอยากออกจากโต๊ะเรียน ไปจับปลาในแม่น้ำ กลิ้งเล่นบนคันนากับพวกเขาเหลือเกิน แต่ข้ากลัว อาจารย์ไม่เคยตีใคร สิ่งที่ข้ากลัวคือทุกครั้งที่ข้าเผลอใจลอย ท่านมองมาด้วยสีหน้าที่อยากพูดแต่กลับหยุดไว้
ข้าไม่รู้ว่าเจ้าที่กำลังอ่านจดหมายนี้อยู่ อายุเท่าไหร่ แต่เมื่อเจ้าอ่านจดหมายนี้ออก คงผ่านวัยของข้าในตอนนั้นไปแล้ว ไม่รู้ว่าเจ้าผ่านวัยเด็กแบบไหนมา มันทำให้เจ้าคิดถึงหรือเปล่า อาจารย์เคยบอกว่า ตอนที่ท่านอยู่เปี้ยนจิง มักจะขึ้นไปบนหอคอยสูงริมสระจินหมิง เงยหน้ามองไปยังบ้านเกิดอันไกลโพ้น ข้าในวันนั้นไม่ได้ใส่ใจนัก แต่เมื่อข้ากลับมาเขาซานชิงอีกครั้ง เผชิญหน้ากับขุนเขาและน้ำตกที่คุ้นเคย คันนาและเสี่ยวลู่ ก็อดคิดไม่ได้ว่า หากย้อนกลับไปในอดีตได้ ข้าจะเลือกเส้นทางเดิมอีกหรือไม่
ดังนั้น ข้าอยากทิ้งคำถามไว้ให้เจ้า วัยเด็กที่เจ้าปรารถนา เป็นแบบไหน เจ้าลองสลักตัวเลือกของตัวเองลงบนต้นไม้ แล้วเขียนลงในบันทึกเล่มเปล่านี้ด้วย