📖 เสียงสายธนูคร่ำครวญ

(ลายมือที่เงอะงะ) ชื่อของข้า อาอิ๋น ผีผาของข้า สีเงิน ชื่อของเขา เจียงฉง เสียงของสายน้ำ ไพเราะนัก เขาเป็นชาวซ่ง ข้าเป็นชาวเหลียว (ลายมือที่ถูกขีดฆ่า) ซ่งกับเหลียว เป็นศัตรูกัน เขาเป็นของข้า คนรัก

(ลายมืออันสง่างาม) สิบปีที่ผ่านมาอย่างรีบเร่ง ล้วนมีแต่งานหล่อเกราะ ธงแดงและไฟสงคราม ก็เบื่อหน่ายหมดแล้ว บังเอิญสวนทางกับนางที่ริมแม่น้ำซางเชียน จึงรู้ว่าเมฆชายแดนและจันทร์ด่านหน้าจะงดงามเพียงใด หลิวหมอกเจียงหนานจะยากลืมเลือนเท่าไร ก็ไม่อาจเทียบเท่าคนในใจเอียงหน้ายิ้มแย้ม ความต่างของบ้านเกิด ความแบ่งแยกของแผ่นดิน สำหรับข้ามีค่าอันใด หากได้กลับคืนสู่ทุ่งนา เคียงคู่กันตลอดชีวิต ใจข้าจะมีอะไรให้เสียดาย ข้าทิ้งถ้อยคำเพ้อเจ้อนี้ไว้ที่ศาลเจ้าจิ้งเปี่ยน ไม่ทราบว่าแม่ทัพอู่อันผู้สถิตเบื้องบน จะรู้สึกว่าข้าน่าหัวเราะหรือไม่

(ลายมือเขียนอย่างเก้ๆ กังๆ) เสื้อผ้าของชาวซ่ง ยุ่งยากกว่าเสื้อคลุมใหญ่ของชาวเหนือมากนัก เราอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านอู่อัน ทุกวันเลี้ยงวัวเลี้ยงแกะ แล้วก็จะไปบนภูเขา วันนี้ เจียงฉงสอนข้าท่องบทกวีบทหนึ่ง (ลายมือที่ถูกแก้ไข) ขวดเงินแตกกะทันหัน น้ำกระเซ็นพุ่งออกมา เห็นแต่ใจกลางสายน้ำ จันทร์ฤดูใบไม้ร่วงสีฟ้าอ่อน บทกวีเกี่ยวกับผีผา ในนั้นมีชื่อของข้าและชื่อของเขา

(ลายมือที่สง่างาม) วันที่ห้า พบลูกหมาป่าที่ชายหาดโจวสือ บาดแผลทั้งที่ท้อง หลัง และอุ้งเท้า ฝุ่นทรายเข้าไปในแผล ทำให้ยิ่งรักษายาก ข้ากับอาอิ๋นเก็บสมุนไพรสามวัน ในที่สุดก็ได้ยาดี โชคดีนัก วันที่เก้า บาดแผลของลูกหมาป่าค่อยๆ หายดีแล้ว สามารถยืนและเดินได้ วันที่สิบเจ็ด ทะเลทรายร้อนในกลางวันและหนาวในกลางคืน ทรายเหลืองปกคลุมทั่วฟ้า และยังมีแมลงพิษรบกวน ข้าจึงหล่อหมาป่าเกราะให้ลูกหมาป่าหนึ่งชุด วันที่ยี่สิบสาม คืนพระจันทร์สว่าง เย็นสบายที่อ่าวพระจันทร์ ข้าพาลูกหมาป่าไปด้วย อาอิ๋นบรรเลงพิณใต้แสงจันทร์ ลูกหมาป่านอนหมอบอยู่ข้างเท้า ทัศนานี้มิอาจลืมเลือน

(ลายมือเขียนอย่างรีบเร่งสับสน) อาฉง ค่ายใหญ่ส่งทหารมาตามสืบแล้ว มีชาวบ้านรู้แล้วว่าข้าเป็นนักดนตรีแห่งค่ายเหลียว ข้าจะมุ่งหน้าออกนอกด่านไป จะได้ไม่เป็นภาระให้เจ้า อย่าคิดถึงข้าเลย

(ลายมือเขียนอย่างลวกๆ) กองทัพเหลียวรู้ร่องรอยของอาอิ๋นกับข้าแล้ว ไล่ตามมาทุกฝีก้าว เมืองปีศาจทางขรุขระยากจะเดินทาง แต่อาจซ่อนตัวได้สักพัก ยามนี้ที่เมืองด่านแสงจันทร์สว่างนวล ขาวผ่องงดงาม แต่ดูเหมือนจะไม่มีหวังได้เห็นวันพรุ่งนี้ สายลมพัดพาเสียงหมาป่าหอนดังมาเป็นระลอก หวังว่าในปีหน้าหรือชาติหน้า จะได้กลับมาพบปะเพื่อนเก่าที่ชายหาดโจวสือ เล่าขานเรื่องราวชาตินี้อีกครั้ง

(ลายมือเลือนราง) เจียงฉงบอกว่า เขาไม่ต้องการหลุมศพเพื่อจดจำเขา ทรายที่ไหลเลื่อน ดวงจันทร์ ล้วนจดจำเขาได้ หรือจะมีเพียงข้ากับหมาป่าน้อยเท่านั้นที่จำเขาได้ก็ไม่เป็นไร ที่แท้หมาป่าน้อยก็มีน้ำตา เป็นเพราะเสียงผีผาเศร้าเกินไปหรือ หรือว่าเหมือนกับข้า เพียงแค่คิดถึงเขามากเกินไป